1zand

Home

1991: ERITREA ONAFHANKELIJK

Sinds Eritrea onafhankelijk is geworden in 1991 en opnieuw in oorlog was in 1998 met Ethiopië, heeft het land  een moeizame heropbouw van het land gekend. Ten gevolge van het in militaire dienst gedwongen houden van mannen tot 45 jaar met een minimal inkomen,  kwamen (en komen nog)  talrijke gezinnen zonder hun kostverdiener ver onder het bestaansminimum terecht.     Ook is de import van primaire levensbehoeften  verminderd en de prijzen van zelfgeproduceerde levensmiddelen sterk verhoogd, waardoor de arme lokale bevolking in grote nood is gekomen.   De verschillende  sancties door westerse landen sedert 2005  hebben  de economie verder nog verslechterd .

OUDEREN

Vooral de ouderen zijn hier de dupe van geworden, omdat er geen pensioenregeling bestaat en veel van hun familieleden, vooral hun  mannen en kinderen  door de oorlogen zijn omgekomen. Dit is de enige bevolkingsgroep, waarvan het bedelen gedoogd wordt.  In dit land, waar een eeuwenlange  traditie heerste,  dat ouders bij hun kinderen of familieleden introkken op hun oude dag,  is een kloof van  bijna een hele generatie ontstaan . Hierdoor  zijn veel ouderen alleen  komen te staan en aan hun lot overgelaten.   De  gewoonte  in Eritrea was  namelijk dat  met name  de zonen voor de ouderen zorgen. De jongste zoon blijft dan op het erf van de ouders  wonen en hij neemt de zorg van  zijn ouders  later van daaruit  over. Als er geen zonen  zijn komt het sporadisch  voor dat ouderen bij hun dochter  in huis worden genomen en alleen wanneer er  geen andere mogelijkheid is om hen te  verzorgen en te onderhouden. De ouders werden vroeger weliswaar  afhankelijk van hun kinderen hierdoor,  maar  dat is hoe dan ook   beter dan op straat te staan en te moeten  gaan bedelen omdat ze  man, vrouw en/of kinderen hebben verloren, zoals nu vaak het geval is geworden . Door de grote algemene armoede onder de bevolking is ook de traditie van (moreel verplichte) burenhulp afgekalfd, waardoor weinig tot geen sociaal vangnet meer bestaat voor alleenstaande ouderen.

STICHTING

carousselGetroffen door de intense armoede en de manier waarop deze mensen zich desondanks proberen te handhaven gaf de oprichters van deze stichting de overtuiging, dat het de moeite waard is  om aan deze groep ouderen hulp te verlenen. Als  mensen geen familie of buren meer hebben  die hen traditioneel zouden helpen maar te arm zijn , dan zijn  ze  nu op zichzelf aangewezen en anders verloren in deze samenleving. Er bestaat in Eritrea namelijk maar één bejaardentehuis, voor omstreeks dertig oud-strijders  uit de bevrijdingsoorlog (zie onder  Projecten/Mai Habar) en verder eigenlijk niets.

DOEL STICHTING

De stichting heeft zich daarom  tot doel gesteld  om inkomstgenererende projecten voor zowel individuele als groepen  extreem arme, oudere Eritreërs te ondersteunen, stimuleren en waar mogelijk helpen opstarten. In gevallen waar ouderen niet meer tot zelfredzaamheid in staat zijn, wordt hun een maandelijkse toelage aangeboden. Verder ligt het in onze uiteindelijke  bedoeling om ouderenzorg in tehuizen te organiseren, wanneer de overheid dat toe zal laten.